Wraz z rosnącą popularnością koherentnych modułów optycznych typu pluggable coraz częściej pojawia się pytanie: czym właściwie różnią się standardy 400ZR, 400ZR+ i OpenZR+?
Na pierwszy rzut oka nazwy brzmią bardzo podobnie, jednak w praktyce oznaczają trzy różne podejścia do transmisji koherentnej, które różnią się zasięgiem, zastosowaniem oraz stopniem standaryzacji.
Dla operatorów sieci, integratorów infrastruktury oraz zespołów projektujących sieci optyczne zrozumienie tych różnic jest kluczowe. Wybór niewłaściwego typu modułu może oznaczać ograniczoną kompatybilność, krótszy zasięg transmisji lub wyższe koszty infrastruktury.
Dlaczego powstało kilka wariantów technologii ZR
Pierwszym standardem z tej rodziny był 400ZR, opracowany przez organizację Optical Internetworking Forum (OIF).
Celem standardu było stworzenie interoperacyjnego modułu koherentnego dla połączeń Data Center Interconnect (DCI) na dystansach regionalnych.
Jednak bardzo szybko okazało się, że wiele sieci operatorskich potrzebuje rozwiązań o większym zasięgu oraz większej elastyczności konfiguracji. W odpowiedzi na te potrzeby powstały dwa kolejne warianty technologii:
400ZR+ — rozszerzona implementacja oferowana przez producentów sprzętu
OpenZR+ — specyfikacja rozwijana przez inicjatywę OpenZR+ MSA
Porównanie 400ZR, 400ZR+ i OpenZR+
Najważniejsze różnice pomiędzy standardami dotyczą przede wszystkim zasięgu transmisji, typu korekcji błędów oraz stopnia interoperacyjności.
400ZR — standard dla Data Center Interconnect
400ZR został zaprojektowany przede wszystkim z myślą o połączeniach między centrami danych znajdującymi się w jednym regionie geograficznym.
Kluczowe różnice w FEC — CFEC vs oFEC
Jedną z najważniejszych różnic między technologiami ZR jest typ stosowanej Forward Error Correction (FEC).
Podsumowywując...
Technologie 400ZR, 400ZR+ oraz OpenZR+ należą do tej samej rodziny koherentnych modułów optycznych, jednak zostały zaprojektowane z myślą o różnych scenariuszach sieciowych.
Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla projektowania nowoczesnych sieci optycznych oraz wyboru odpowiednich modułów transmisyjnych.
Ringier Axel Springer zastosował system zarządzania przestrzenią kablową GBC Photonics ICS w swojej kolokacji. Efekt? Oszczędności oraz poprawa infrastruktury.
Wdrożenie z Salumanus przyczyniło się do stworzenia nowoczesnej redundantnej sieci szkieletowej, obsługującej transmisję zarówno na poziomie 10Gb, jak i 100 Gb.
